Bitwa pod Kockiem - data, przyczyny, przebieg

Bitwa pod Kockiem miała miejsce w dniach 2-6 października 1939 r. Została stoczona pomiędzy żołnierzami Samodzielnej Grupy Operacyjnej "Polesie" a XIV Korpusem Zmotoryzowanym. Była ostatnią bitwą kampanii wrześniowej.

Zadaniem Samodzielnej Grupy Operacyjnej "Polesie" była ochrona wojsk na wschodzie oraz Polesie. Dowódcą grupy był gen. Franciszek Kleeberg. Żołnierze zamierzali wesprzeć walczącą stolicę. Po jej kapitulacji SGO "Polesie" skierowała się w stronę Dęblina, aby dostać się w Góry Świętokrzyskie.

Bitwa pod Kockiem - przebieg

2 października doszło do pierwszych walk pod Serokomlą i Kockiem. 3 października oddziały polskie ruszyły do natarcia, jednak artyleria niemiecka okazała się silniejsza. Konieczne okazało się przegrupowanie wojsk. 4 października wojska niemieckie zaatakowały w okolicach Adamowa i w Woli Gułowskiej. 

Reklama

Aby uniemożliwić wzmocnienie sił niemieckich, 5 października gen. Kleeberg zdecydował się przejść do działań zaczepnych: część wojsk miała za zadanie utrzymać dotychczasowe pozycje, a część uderzyć na wroga. Odbito Wolę Gułowską, Charlejów, wieś Poznań. Niemiecka 29. Dywizja Pancerna Zmotoryzowana w zasadzie uległa rozbiciu w czasie walk pod miejscowością Gułów. Jednak wobec braku amunicji i środków opatrunkowych gen. Kleeberg podjął decyzję o kapitulacji. Walki trwały do 6 października.

Bitwa pod Kockiem - podsumowanie

Pomimo taktycznego zwycięstwa Polaków, bitwa zakończyła się ich niepowodzeniem. W walkach zginęło ok. 300 Polaków i ok. 350-500 Niemców. Części żołnierzy udało się nie dostać do niewoli, pozostali trafili do obozu przejściowego w Radomiu.


Artykuł pochodzi z kategorii: Historia Polski

Zobacz również

  • Liberum veto to uprawnienie posłów uczestniczących w obradach sejmu do zerwania go przed upływem terminu obrad. Liberum veto stosowane było w czasach Rzeczypospolitej Obojga Narodów. więcej