Karol Wielki - życie i działalność

Karol Wielki to król Franków i Longobardów, a od 800 r. Święty Cesarz Rzymski. Stworzył pierwsze zachodnie imperium od czasów upadku cesarstwa rzymskiego. Był synem Pepina Krótkiego z dynastii Karolingów.

Zdjęcie

Karol Wielki /
Karol Wielki
/

Karol Wielki zostaje królem i rozpoczyna podboje militarne

Po śmierci Pepina Krótkiego doszło do podziału terytorium pomiędzy dwóch jego synów. W krótkim czasie młodszy z nich zmarł, zaś władzę nad całym państwem objął Karol Wielki. Swe rządy rozpoczął od stłumienia powstania w Akwitanii oraz walki z Longobardami, która zakończyła się przyjęciem przez niego tytułu króla Longobardów. W latach 779 - 804 walczył z powodzeniem z Sasami, a w roku 789 narzucił Słowianom swą zwierzchność.

W 781 r. Karol Wielki koronował na króla Włoch swego syna Pepina. Konflikt z Awarami zakończył się zwycięstwem nad nimi i powiększeniem terytorium karolińskiego do brzegów środkowego Dunaju. W tym samym czasie Karol Wielki podjął interwencję na Półwyspie Iberyjskim, co spowodowało powstanie Królestwa Akwitanii w 781 r. W 793 r. Królestwo Akwitanii zostało najechane przez Saracenów. 15-letnia wojna zakończyła się sukcesem Karola Wielkiego.

Reklama

Karol Wielki zostaje cesarzem

Ogromny rozwój terytorialny państwa frankońskiego i podboje Karola Wielkiego doprowadziły do wzrostu znaczenia tego monarchy. Planował on poślubienie cesarzowej bizantyjskiej Ireny, aby połączyć Wschód i Zachód Europy, a samemu przyjąć tytuł cesarza. 

Papież Leon III, uprzedzając jego plany, aby nie dopuścić do realizacji planów zagrażających papiestwu, w dniu 25 grudnia 800 r. w rzymskiej bazylice św. Piotra włożył mu na głowę diadem cesarski. 

Obecny na uroczystości lud aklamował wybór Karola Wielkiego na cesarza. Stwarzało to pozory zwierzchnictwa papiestwa nad cesarstwem i zależności władzy świeckiej od duchownej.

System administracji Karola Wielkiego

Karol Wielki rządził osobiście, nie posiadał stałej rezydencji. Na jego dworze zniknął urząd majordoma, dokonano podziału zadań pomiędzy najwyższych dostojników dworskich.

System administracyjny podziału państwa na ziemie nie uległ zmianie, ale pojawiły się hrabstwa. Na granicach kraju hrabia otrzymywał tytuł margrabiego i miał liczne uprawnienia militarne z uwagi na występujące tam zagrożenia.

Karol Wielki wprowadził reformę monetarną: podstawową monetą stał się srebrny denar, a obok niego występowały obole, czyli półdenary. Monety złote (solidy) w zasadzie nie były używane.

Renesans karoliński

Panowanie Karola Wielkiego to czasy, w których dokonał się istotny rozwój w dziejach kultury. Wprowadzono reformę szkolnictwa mającą na celu podniesienie wykształcenia duchowieństwa. 

Dokonano reformy szkół klasztornych, zakładano nowe szkoły katedralne. Przywrócono dawną metodę nauczania opartą na siedmiu sztukach wyzwolonych tworzących tzw. trivium (stopień wstępny o profilu humanistycznym) i quadrivium (stopień wyższy o profilu matematycznym).

Śmierć Karola Wielkiego i kryzys monarchii karolińskiej

Kiedy w 814 r. zmarł Karol Wielki, rządy po nim objął jego syn Ludwik. Tak wielkie państwo niezwykle trudno było utrzymać w jedności. Nie dorównując ojcu zdolnościami w sprawowaniu władzy, Ludwik dał się wciągnąć w dworskie intrygi. 

Dodatkowo, poszczególne dzielnice kraju zaczęły wykazywać tendencje separatystyczne. Po wielu latach walk Ludwika i jego potomków z wrogami wewnętrznymi i zewnętrznymi, w roku 887/9 doszło do ostatecznego podziału dziedzictwa Karola Wielkiego na Francję, Włochy i Niemcy.



Artykuł pochodzi z kategorii: Historia świata

Zobacz również