​Linia Maginota

​Linia Maginota to określenie francuskich fortyfikacji, jakie powstały na wschodniej granicy kraju w latach trzydziestych XX wieku.

Linia Maginota - geneza

Po zakończeniu I wojny światowej Francja podjęła działania mające na celu zapobieżenie atakowi od wschodu. W tym celu powołano Komisję Organizacyjną do spraw Rejonów Umocnionych CORF nadzorowaną przez ministra wojny - Paula Painlevé (później jego następcę - Andre Maginota). Komisja opracowała projekt umocnień, które miałyby być przydatne podczas prowadzenia wojny obronnej.

Linia Maginota - rozmieszczenie

Zakładano, że, w przypadku wojny, główne uderzenie może nastąpić od strony niemieckiej. Cała Linia Maginota liczyła ok. 450 km i składała się z Właściwej Linii Maginota (na granicy z Niemcami i Luksemburgiem), Linii Obronnej Renu, Nowych Fortów (na granicy z Belgią), Małej Linii Maginota (na granicy z Włochami).

Reklama

Linia Maginota zbudowana była z grup warownych dzielących się na forty artyleryjskie oraz małe forty (piechoty). Każda z grup warownych składała się z kilku bloków (schronów) połączonych ze sobą systemem korytarzy podziemnych oraz dodatkowych bloków wejściowych. Grupy podzielone były na zaplecze oraz część bojową. W każdej grupie przebywać mogło od 500 do 1000 żołnierzy.

Linia Maginota - wykorzystanie

Brak umocnień na granicy z Belgią i Szwajcarią spowodował, ze podczas II wojny światowej Niemcy ominęli Linię Maginota i wkroczyli do Francji poprzez terytorium Belgii. 

Artykuł pochodzi z kategorii: Historia świata

Zobacz również

  • ​Niewola babilońska to termin, który odnosi się do wydarzeń, jakie miały miejsce po zniszczeniu Jerozolimy w VI w. p.n.e. przez Nabuchodonozora II. Zamieszkujący Jerozolimę Żydzi zostali... więcej