​Niewola babilońska

​Niewola babilońska to termin, który odnosi się do wydarzeń, jakie miały miejsce po zniszczeniu Jerozolimy w VI w. p.n.e. przez Nabuchodonozora II. Zamieszkujący Jerozolimę Żydzi zostali uprowadzeni do Babilonii.

Opowiedzenie się króla judzkiego Jojakima po stronie Egiptu doprowadziło do ataku Nabuchodonozora II na Jerozolimę i zdobycie jej w 598 r. p.n.e. Około 10 tys. mieszkańców, głównie rzemieślników zostało uprowadzonych do Babilonii. Wysiedleni zostali także król Jojakim i prorok Ezechiel, jednak większość ludności pozostała w kraju. 

W niedługim czasie w Jerozolimie, pod wpływem działań Egiptu, ponownie doszło do buntów i wystąpień przeciwko Babilonowi. W związku z tym Nabuchodonozor II zdecydował się ponownie uderzyć na miasto. Tym razem zniszczył je i zrabował (m.in. skarbiec świątyni). Król Zedekiasz oraz mieszkańcy zostali osadzeni w mieście Nippur w "niewoli babilońskiej" (587 r. p.n.e.). Część Żydów zdołała uciec do Egiptu, gdzie zakładali gminy żydowskie. Księga Jeremiasza opisuje, że na przestrzeni lat wysiedlono ok. 4600 Żydów.

Reklama

W rzeczywistości pobyt Żydów w Babilonii nie wiązał się z niewolą. Uzyskali oni ograniczoną autonomię, a część z nich dochodziła do wysokich stanowisk urzędniczych i zyskiwała majątek.

"Niewola babilońska" zakończyła się w 539/538 r. p.n.e. po podbiciu Babilonii przez króla Persów - Cyrusa II Wielkiego. Wyraził on zgodę na powrót Żydów do Judy i odbudowę Świątyni Jerozolimskiej.



Artykuł pochodzi z kategorii: Historia świata

Więcej na temat:

Zobacz również