Życie i panowanie Juliusza Cezara

Juliusz Cezar, a właściwie Gajusz Juliusz Cezar, był wodzem, rzymskim politykiem i dyktatorem czasów starożytnych. Urodził się 12 lipca 100 r. p.n.e., zmarł zamordowany 15 marca 44 r. p.n.e.

Juliusz Cezar - droga ku władzy

Juliusz Cezar był synem Gajusza Juliusza Cezara Starszego i Aureli Kotty.

W młodzieńczych latach popadł w konflikt z Sullą - dyktatorem rzymskim i musiał opuścić Rzym. Po jego śmierci Juliusz Cezar powrócił do stolicy. W 74 r. p.n.e. uderzył na króla Pontu, który zaatakował Bitynię, osiągając nad nim zwycięstwo. Rok później objął urząd w kolegium pontyfików. 

Reklama

Po zostaniu kwestorem prowincji Hiszpania Dalsza, uzyskał prawo zasiadania w senacie. Stopniowo wspinał się po szczeblach władzy: w 65 r. p.n.e. został edyktem kurulnym, później wybrano go Pontifexem Maximusem - najwyższym kapłanem.

W 63 r. p.n.e. doszło do próby przejęcia władzy w Rzymie przez Kalitynę, również przy udziale Cezara, jednak nie było on osądzany.

W wyniku udanej inwazji w Hiszpanii Dalszej i podbicia nowych terytoriów, został uznany za imperatora.

W roku 60 p.n.e. zawarł tajne porozumienie z Gajuszem Pompejuszem i Markiem Licyniuszem Krassusem (I triumwirat), co doprowadziło do wybrania go  w 59 r p.n.e. na konsula. Próbując przeprowadzić reformę agrarną wszedł w  konflikt z Katonem, którego uwięził. Rozprawiał się także z innymi przeciwnikami politycznymi, m.in. z Cyceronem.

Zagwarantował sobie 5-letni tytuł namiestnika w Galii Przedalpejskiej i Ilyrii. Rozpoczął kampanie wojenne: podjął skuteczne akcje przeciwko Helwetom i Swebom, Belgom, Nerwiom.

W 56 r. p.n.e. odbył się zjazd triumwirów w Lukce, na którym dokonano podziału wpływów: Kraussus i Pompejusz otrzymali konsulat, a Cezar kolejne lata panowania w Galii oraz środki finansowe.

Cezar dokonywał kolejnych podbojów podporządkowując Wenetów i Brytów. W 53. r p.n.e. doszło do buntu w Galii, na którego czele stanął Wencyngetoryks. Powstańcy zostali pokonani w bitwie pod Alezją. W tym samym czasie zmarł Krassus, co spowodowało rozpad triumwiratu.

Próby powstrzymania potęgi Juliusza Cezara przez senat i powierzenia konsulatu Pompejuszowi nie powiodły się. W 49 r. p.n.e. Juliusz Cezar przekroczył Rubikon, wypowiadając słynne słowa "Kości zostały rzucone" i skierował się na Rzym, aby dokonać zamachu stanu. 

Został obwołany przez zastraszony i niepełny senat dyktatorem. Rozpoczął walki z Pompejuszem i jego stronnikami, którzy zgromadzili się w prowincjach wschodnich. Pompejusz został pokonany w bitwie pod Farsalos, a następnie zbiegł do Egiptu, gdzie został zamordowany.

Juliusz Cezar rozpoczął dalszą walkę o wpływy: porozumiał się z Kleopatrą, której pomógł zdobyć egipską koronę, pokonał króla Pontu, a także pompejczyków pod wodza Katona i Scypiona.

Po zdobyciu władzy absolutnej, Juliusz Cezar podjął się reform wewnętrznych. Zapoczątkował romanizację prowincji zewnętrznych, wprowadził juliańską reformę kalendarza, dokończył reformę rolną. 

Sprowadził rolę senatu do roli fasadowej, mimo, ze zwiększył jego liczebność do 900 osób. W 46 r. p.n.e. został mianowany na jedynego konsula na 5 lat, później przedłużono jego rządy do lat 10. 14 lutego 44 r. p.n.e., po wcześniejszym rozprawieniu się z opozycją (synowie Pompejusza), senat obwołał go dyktatorem wieczystym, najwyższym kapłanem, imperatorem i ojcem ojczyzny, jednak korony nie przyjął.

W tym czasie pojawiła się nowa opozycja, na czele której stanął Gajusz Kasjusz Longinius i Marek Juniusz Brutus. Juliusz Cezar został zamordowany w dniu id marcowych, 15 marca 44 r. p.n.e.



Artykuł pochodzi z kategorii: Historia świata

Więcej na temat:

Zobacz również

  • ​Konferencja w Jałcie trwała od 4 do 11 lutego 1945 r. Była kolejnym spotkaniem tzw. Wielkiej Trójki: Józefa Stalina-przywódcy ZSRR, Winstona Churchilla - premiera Wielkiej Brytanii oraz Franklina... więcej