Czym jest narracja pierwszoosobowa?

Narracja pierwszoosobowa to obecność narratora w akcji utworu, ponieważ jest on uczestnikiem wydarzeń.

Narracja pierwszoosobowa - co to jest

Narracja pierwszoosobowa pojawiła się w literaturze już w wieku XVIII, ale na dobre weszła do użytku dopiero w wieku XX. Charakteryzuje się tym, że narrator ujawnia się w tekście, często bierze udział w zdarzeniach, a czasowniki, których używa w komentarzach są sformułowane w pierwszej osobie liczby pojedynczej lub mnogiej. 

Narratora zdradzają także zaimki ja, mnie, mój, mi. Narrator tego rodzaju nie ma wszechwiedzy na temat reszty występujących osób oraz zdarzeń. Jest również bytem sugestywnym.

Reklama

Narracja pierwszoosobowa - możliwości

Narracja pierwszoosobowa może mieć kilka możliwości poprowadzenia fabuły i w związku z tym przybrać różne formy. I tak, np. bardzo duże znaczenie dla wydźwięku utworu ma to, czy narrator wypowiada się w czasie przeszłym, co jest najczęstszym wyborem autorów, czy w teraźniejszym. 

Ten typ narracji może być bowiem monologiem stylizowanym na język pisany, mówiony lub wewnętrzny (myślany). Stosownie do tego, jaki typ narracji pierwszoosobowej autor wybiera, musi dobrać środki oraz kontekst wypowiedzi. 

Podobnie jak narracja trzecioosobowa, i ta pierwszoosobowa może być prowadzona zarówno z perspektywy jednej, jak i wielu postaci.


Artykuł pochodzi z kategorii: Literatura polska

Zobacz również