Juliusz Słowacki - biografia

Juliusz Słowacki urodził się 4 września 1809 roku w Krzemieńcu, zmarł na gruźlicę 3 kwietnia 1849 roku w Paryżu. Został pochowany na cmentarzu w Montmartre. W 1927 roku jego prochy sprowadzono do Polski i złożono na Wawelu obok Adama Mickiewicza.

Zdjęcie

Juliusz Słowacki, repr. Marek Skorupski /Agencja FORUM
Juliusz Słowacki, repr. Marek Skorupski
/Agencja FORUM


Był poetą, dramatopisarzem, epistolografem, artystą romantycznym i mistykiem. Jego filozofia genezyjska stanowiła swoistą odmianę romantycznej kosmogonii i historiozofii. Juliusz Słowacki był synem Euzebiusza Słowackiego i Salomei z Januszewskich. Po śmierci ojca (1814 r.) wychowywała go matka, a od 1818 roku ojczymem jego został dr August Becu. Poeta wzrastał w środowisku elity intelektualnej Krzemieńca i Wilna.

Juliusz Słowacki ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Wileńskim w roku 1828. Zaprzyjaźnił się wówczas z Ludwikiem Spitznaglem (w "Godzinie myśli" znajdują się echa historii dotyczącej jego śmierci samobójczej).

Reklama

W roku 1829 poeta przeniósł się do Warszawy. Rozpoczął tam pracę jako aplikant w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Poznał wówczas m.in. J. U. Niemcewicza i J. B. Zaleskiego. 10 I 1831 roku został zatrudniony przez A. J. Czartoryskiego w Biurze Dyplomatycznym Rządu Narodowego.

Juliusz Słowacki pisał w tym okresie powieści poetyckie (ujawniły jego fascynację twórczością Byrona) oraz dramaty. Powstały wówczas także patriotyczne wiersze, które wyrażały ideały walki o niepodległość ("Oda do wolności", "Pieśń legionu litewskiego", "Hymn"). 

Tymi utworami poeta przywitał powstanie listopadowe, które wywarło ogromny wpływ na krystalizację jego charakteru. 08 III 1831 roku Juliusz Słowacki opuścił Warszawę. Udał się do Drezna, skąd wyjechał jako kurier dyplomatyczny Rządu Narodowego do Paryża i Londynu.

W Paryżu dowiedział się o upadku powstania listopadowego, wydał tam także dwa tomiki poezji (1832 r.). Pojawiły się wówczas pierwsze krytyczne głosy dotyczące jego twórczości. Rodacy zarzucali mu przede wszystkim egotyzm (zarzut oddalenia się od tyrtejskiego wzorca poezji).

Adam Mickiewicz stwierdził, iż wiersze Słowackiego są jak "gmach piękną architekturą stawiony, jak wzniosły kościół - ale w kościele Boga nie ma". Słowa te wpłynęły negatywnie na odbiór czytelniczy twórczości poety.

Juliusz Słowacki odczuwał coraz bardziej samotność. W 1833 roku wyjechał do Genewy. Tam powstały: "Kordian", "Godzina myśli", "Lambro", wiersz "Rozłączenie".

W roku 1836 poeta wyjechał do Włoch. W Rzymie poznał Zygmunta Krasińskiego, z którym się zaprzyjaźnił. To właśnie jemu zadedykował "Balladynę", która była manifestem poezji kreacyjnej. Spór ideowo - polityczny wywołany przez "Psalmy przyszłości" zniszczył tę przyjaźń. 24 VIII 1836 roku Juliusz Słowacki wyruszył w podróż na Wschód. Towarzyszył mu Z. Brzozowski. Zwiedzili wspólnie Grecję, Egipt i Palestynę.

W roku 1838 poeta powrócił do Paryża. We Francji pozostał do końca życia. Jego utwory zdobywały coraz większe uznanie, lecz nie osiągnął on pełni szczęścia. Był śmiertelnie chory.

W okresie Wiosny Ludów (1848 r.) Słowacki rozwinął żywą działalność polityczną. Kiedy wybuchło powstanie w Wielkopolsce, poeta udał się do Poznania, mimo ciężkiej choroby. Wziął tam udział w posiedzeniu Komitetu Narodowego, protestował przeciwko próbom zahamowania działań powstańczych, do czego dążyła większość Komitetu (obawiali się rewolucji chłopskiej). Większość ta zwyciężyła, a oddziały chłopskie zostały rozwiązane.

We Wrocławiu Juliusz Słowacki po raz ostatni spotkał się z matką, która przybyła na jego wezwanie. Do najważniejszych dzieł poety należą: "Arab", "Maria Stuart", "Jan Bielecki", "Hugo", "Mnich" (były to pierwsze wiersze, powieści poetyckie i dramaty pisane pod wpływem Szekspira, Byrona i polskich romantyków); "Kordian" (1834 r.); "Balladyna" (dramat fantastyczny na motywach ludowych); "Mazepa", "Lilla Weneda" (dramaty romantyczne); "Beniowski" (poemat dygresyjny, polemika z emigracyjną krytyką); "Testament mój" (liryk, rozrachunek z własnym życiem), "Sen Srebrny Salomei", "Ksiądz Marek" (dramaty mistyczne); "Król Duch" (epickie dzieło o roli Ducha w historii narodu); "Sowiński w okopach Woli" (liryk, prostota stylu); "Listy do matki" (dwudziestoletnia korespondencja Juliusza Słowackiego z matką).




Artykuł pochodzi z kategorii: Literatura polska

Więcej na temat:

Zobacz również

  • Styl potoczny - definicja, charakterystyka cech jednego ze stylów współczesnej polszczyzny, występowanie. więcej