​Onomatopeja

Onomatopeja - wyjaśnienie terminu, rodzaje i przykłady.

Co to jest onomatopeja

Termin onomatopeja jest związany ze zjawiskiem dźwiękonaśladownictwa, czyli oddawania rzeczywistych dźwięków innych niż mowa za pomocą słów. Onomatopeja to środek stylistyczny odnoszący się do warstwy brzmieniowej tekstu. Onomatopeja polega na użyciu wyrazów lub grupy wyrazów imitujących swą wymową dźwięki wydawane przez istoty żywe, rzeczy, zjawiska itp., o których jest mowa w tekście.

Onomatopeja - rodzaje i przykłady

Choć termin onomatopeja można odnieść do ogółu tekstowych (słownych) imitacji dźwięków pozajęzykowych, można wyróżnić kilka rodzajów onomatopei:

Reklama

- onomatopeje naturalne - wyrazy dźwiękonaśladowcze występujące w języku i swoim brzmieniem przypominające odgłosy, które nazywają, np. brzęczy, bulgocze, ćwierka, zgrzyta, kuka, turkocze, świszcze, szumi itp. W tym przypadku onomatopeja stanowi rdzeń wyrazu nazywającego dźwięk. Liczne onomatopeje tego typu są obecne w opisie koncertu Jankiela w "Panu Tadeuszu"

- wyrazy dźwiękonaśladowcze w wąskim znaczeniu, czyli krótkie wyrazy obecne w polszczyźnie, o utrwalonej funkcji naśladowania określonych dźwięków, np. miau, hau, puk, ciach

- onomatopeje w formie neologizmów, czyli utworzone doraźnie z braku innego odpowiedniego słowa, np. wrrr, wiuuu, pfrrr

-onomatopeja jako dłuższa sekwencja głosek przywodząca na myśl dźwięki określone przez temat utworu. Jako taka onomatopeja jest odmianą instrumentacji głoskowej. Przykładem takiego użycia onomatopei jest wiersz Leopolda Staffa "Deszcz jesienny" czy fragment "Pana Tadeusza" opisujący grę Wojskiego na rogu.

Jednym z najbardziej znanych przykładów użycia różnych typów onomatopei jest wiersz "Lokomotywa" Juliana Tuwima.

Artykuł pochodzi z kategorii: Literatura polska

Więcej na temat:

Zobacz również

  • Interpunkcja - wyjaśnienie, funkcje interpunkcji w języku polskim, znaki interpunkcyjne. więcej