Śluby panieńskie - bohaterowie

Śluby panieńskie to komedia autorstwa Aleksandra Fredry.

Gucio

Właśnie Gucio, rzadziej Gustaw, gdyż kojarzące się z największym cierpiętnikiem miłosnym w polskiej literaturze imię (nosił je bohater IV cz. Dziadów Mickiewicza) jest raczej ironicznym komentarzem do przeżywania uczucia w sposób godny Wertera. 

Najciekawszy bohater sztuki, sprężyna całej intrygi, popycha akcję naprzód. Gdyby nie misterny plan Gustawa, zapewne Aniela i Klara uschłyby w swym panieństwie, a Albin zapłakał się, a spełnienia miłosnego nie doznał. A jednak i Gucio ma swą słabostkę - posłusznie godzi się na zaaranżowane małżeństwo, choć w żaden sposób się do niego nie garnie. 

Nic zatem dziwnego, że rekompensuje sobie przyszłe związanie niechcianym związkiem: hula po nocach, ucieka z nudnej wsi do miasta przy każdej możliwej okazji. Gustaw zapewnia stryja, że gdy tylko małżeństwo dojdzie do skutku, "on się ustatkuje", ale nie brzmi to wiarygodnie. 

Reklama

Gdyby nie sprowokowanie Gucia przez Radosta informacją o ślubach złożonych przez Anielę i Klarę, najprawdopodobniej jego bratanek poślubiłby kobietę, której nigdy nie starał się poznać. 
Konformizm Gucia zostaje zwalczony przez ambicję, która początkowo skłania młodego warszawiaka do podjęcia starań o serce Anieli. Dzięki temu może rzeczywiście najpierw poznać, a potem zakochać się w przyszłej żonie.

Klara

To bohaterka, która nie tylko daleka jest romantycznym wzorcom kochanki, ale także odbiega od ideału kobiety w czasach przed emancypacją. Inicjatorka buntu wobec obowiązkowemu dla młodej dziewczyny zamążpójściu, panna o kąśliwym i ciętym języku, z zawsze gotową ripostą i ironicznym podejściem do rzeczywistości. 

Wielbiona bezkrytycznie przez rozkochanego Albina, sprawia wrażenie znużonej tym uczuciem, kpi bezlitośnie z adoratora i wypróbowuje go w najbardziej bezlitosny sposób. Klara na każdym kroku szuka potwierdzenia zmienności i niestałości mężczyzn. Podejście takie nie wzięło się bez przyczyny. Wychowana w domu, w którym na co dzień obserwowała napięcia miedzy pozostającymi w złych relacjach rodzicami, Klara nie szuka męża. 

Będąc ofiarą swych czasów, skazana jest na pogodzenie się z losem kobiety, którą rodzice wydają za mąż, gdy uznają to za stosowne, ale nie zamierza się z tym łatwo pogodzić. Gdy jednak w efekcie intrygi Gucia dowiaduje się, że ostatnia decyzja dotycząca jej przyszłości związana jest z osobą Radosta, za którego miałaby wyjść za mąż, zrozpaczona może tylko próbować go zniechęcić lub wybrać mniejsze zło, czyli Albina. 

Klara to ciekawa bohaterka, zapowiedź nadchodzącej coraz głośniej rewolucji, którą przyniosą sufrażystki. Jej jedynym szczęściem jest fakt, że poślubi mężczyznę, który rzeczywiście ją kocha. Pytanie tylko, czy pokocha go i ona.

Albin

Wyraźna parodia romantycznego kochanka, bohater skontrastowany z energicznym i bystrym Guciem - Albin ze swej inicjatywy nie zdobyłby się na żadne działanie mogące przybliżyć go do pożądanego szczęścia, jakim jest zdobycie uwielbianej Klary. Ślepo oddany, ale nieumiejący w żaden sposób ukazać swej atrakcyjności, niemęski oraz żałosny w swej płaczliwości, może stać się dla dziewczyny pożądanym obiektem jedynie wtedy, gdy w grę wchodzi pojawienie się zagrożenia innym konkurentem, którego wiek przeraża Klarę. 

Górnolotny, wiernopoddańczy i nudny Albin najprawdopodobniej nigdy nie zyskałby zainteresowania sobą jako konkurentem, gdyby nie intryga Gucia. Nic zatem dziwnego, że romantycznie przeżywający uczucie Albin jest mu dozgonnie wdzięczny za wskazanie drogi postępowania. Daje mu ona nie tylko zainteresowanie dziewczyny, ale też szansę na pokazanie się z męskiej strony, gdy Albin ma zamiar wyzwać Radosta na pojedynek. Jako mąż Albin gwarantuje stałość i pewność swego uczucia.

Aniela

Samo imię najlepiej oddaje charakter tej bohaterki; łagodna, spokojna oraz uległa córka pani Dobrójskiej, pokornie godzi się z decyzjami podejmowanymi na temat swej przyszłości i ograniczeniami, jakie stawia przed nią życie pod kloszem na wsi. 

Dopiero przyjaźń z indywidualistką Klarą, poparta jeszcze wnioskami z przeczytanych lektur oraz przykładem złego małżeństwa rodziców przyjaciółki, nakłaniają ją do przyłączenia się do ślubów panieńskich. Co znamienne i ta decyzja zostaje podjęta przez bohaterkę pod wpływem silniejszej osobowości, ponieważ sama Aniela nie ma pewności odnośnie absolutnego zepsucia płci przeciwnej. 

Będąc posłuszną córką, nie zamierza jednak bezwolnie poślubić Gucia, choć on sam, pozornie tak pełen niezależności, postąpiłby właśnie w ten sposób. Aniela doskonale umie ocenić to, w jaki sposób traktuje ją "narzeczony" i na takie traktowanie się nie godzi. Ulega czarowi Gucia dopiero w momencie, gdy jemu samemu zaczyna na tym zależeć.

Radost

Dobroduszny stryj Gucia, stary kawaler żywiący ogromną słabość do bratanka. Związana jest ona ze wspomnieniami własnej burzliwej młodości, którą przypominają mu wybryki młodzieńca oraz faktem nieposiadania własnych dzieci. Rozdzielony niegdyś z miłością życia, panią Dobrójską, chciałby symbolicznie związać jej losy z własnymi przez połączenie dzieci. 

Nie jest jednak tym marzeniem zaślepiony, uwzględnia wolną wolę bratanka i kilkakrotnie upewnia się co do jego zamiarów. Radost to typ otumanionego miłością rodzica, skrajnie wspaniałomyślnego oraz zdecydowanie niekonsekwentnego w swych decyzjach względem "dziecka". Gucio musi przeprowadzić wielką intrygę, by udało mu się poważnie rozsierdzić stryja, a i w tym wypadku jego gniew prędko opada.

Pani Dobrójska

Szlachetna i mądra matka Anieli, odpowiedzialna opiekunka Klary, w przeszłości związana była z Radostem. Świadoma wad męskich, nie jest nimi wszak zaślepiona i sprowadza na ziemię dziewczęta, gdy zbyt się rozpędzą w oskarżeniach rodu męskiego. 

Mimo tego że reprezentuje tradycyjny model rodzicielstwa, jest wyrozumiała wobec dziewczyn, wiedząc, że czas oraz zdarzenia, wybiją im z głowy dziecinne zachowanie.

 

Artykuł pochodzi z kategorii: Literatura polska

Więcej na temat:

Zobacz również

  • Szklane domy - opis metafory zawartej w "Przedwiośniu" Stefana Żeromskiego, funkcja. więcej