Streszczenie "Wesela" Stanisława Wyspiańskiego

Bardzo szczególnego dnia, 1 listopada, w bardzo szczególnym roku 1900, odbyło się bardzo szczególne wesele. A skoro był na nie zaproszony gość taki jak Wyspiański, takie zdarzenie nie mogło przejść bez echa w twórczości tego wszechstronnego artysty.

Dramat Wesele nie jest jednak kroniką wydarzenia towarzyskiego, a raczej wariacją dramatopisarza, malarza i wizjonera na temat tego, co się odbyło. Miejscem akcji jest izba, do której wchodzą kolejno ci, którzy chcą odpocząć chwilę od tańca i zgiełku. 

Fotografia "Wernyhory", reprodukcja "Bitwy pod Racławicami" oraz obrazy Matki Boskiej Ostrobramskiej i Częstochowskiej rozwieszone na ścianach, ukazują, że w chacie tej egzystują ze sobą dwa światy - artystyczny i chłopski.

Reklama

Akt pierwszy

Scena 1 - Czepiec, Dziennikarz

Czepiec pyta Dziennikarza o nowinki ze świata polityki. Ale ten znudzony i niechętny do pogawędki z chłopem, zbywa go i poddaje w wątpliwość jego kompetencje jako rozmówcy. Czepiec oznajmia, że chłopi chcą spojrzeć dalej niż za swą spokojną wieś, czytają gazety, pamiętają, że z takich jak on był Głowacki.

Scena 2 - Dziennikarz, Zosia

Rozmowa wskazuje, że Dziennikarz miałby chęć na flirt ze śliczną Zosią, ale ona podchodzi do tego z dystansem.

Scena 3 - Radczyni, Haneczka, Zosia

Młode dziewczęta rwą się do tańca z wiejskimi chłopakami, którzy pociągają je swoją witalnością i mocą, która z nich bije. Radczyni hamuje mocno dziewczęta, każe im tańczyć razem ze sobą, opisuje chłopów jako brutali.

Scena 4 - Radczyni, Klimina

Klimina zagaja Radczynię żartobliwie, chciałaby wyswatać jej syna spoglądającego na wiejskie panny. Radczyni jest mocno zdystansowana wobec pomysłu i rozmówczyni.

Scena 5 - Zosia, Kasper

Zosi udaje się zaprosić do tańca Kaspra, który dziwi się cienkości talii miejskiej panienki, wspominając swą narzeczoną ze wsi, u której jest ona znacznie szersza.

Scena 6 - Haneczka, Jasiek

Haneczka zaprasza drugiego z drużbów do tańca.

Scena 7 - Radczyni, Klimina

Radczyni zagaja z kolei Kliminę o prace polowe, zdradzając tak małe znawstwo tematu, że rozbawia wiejską gospodynię.

Scena 8 - Ksiądz, Pan Młody, Panna Młoda

Rad z zaproszenia Ksiądz, wywodzący się z chłopstwa, chętnie słucha pochlebstw Pana Młodego odnośnie zaszczytów, które powinny na niego spaść. Panna Młoda nie rozumie o czym mówią, odzywa się dość grubiańsko, zostaje uciszona dobrotliwie przez męża.

Scena 9 - Pan Młody, Panna Młoda

Panna Młoda znużona jest nieustanną gadaniną Pana Młodego o przeżywanej przez niego miłości do niej. On zaś cieszy się odmianą, jaką jej zawdzięcza.

Scena 10 - Poeta, Maryna

Poeta stara się oczarować dziewczynę, ona opisuje mu siebie jako osobę odporną na tego typu czarowanie. Traktuje go dość ironicznie.

Scena 11 - Ksiądz, Pan Młody, Panna Młoda

Rozmowa toczy się o przemijalności temperatury uczuć po ślubie. Panna Młoda zapewnia, że wydrze włosy z głowy konkurentce, co cieszy Pana Młodego.

Scena 12 - Pan Młody, Panna Młoda

Pan Młody znów unosi się nad urodą swej małżonki i napawa się jej wiejskim strojem. Ona stwierdza, że cisną ją buty. Gdy mąż radzi jej, by zatańczyła boso, spotyka się z oburzeniem, gdyż narusza to wiejską etykietę.

Scena 13 - Ksiądz, Pan Młody

Rozmowa na temat sensowności podążania lub nie za głosem serca. Ksiądz jest przeciw, Pan Młody - za.

Scena 14 - Radczyni, Maryna

Zmęczona tańcem z Czepcem Maryna, stwierdza, że zrozumiała, czym jest złoto, a czym miedź. Radczyni nie ma ochoty na taką rozmowę, każe jej po prostu odpocząć.

Scena 15 - Maryna, Poeta

Poeta znów próbuje oczarować Marynę, ale nie spotyka się ani razu z pozytywnym odzewem z jej strony.

Scena 16 - Zosia, Haneczka

Dziewczęta rozmawiają o miłości. Haneczka jest przekonana, że trzeba się nacierpieć, nim się pozna właściwą, Zosia nie ma na to ochoty.

Scena 17 - Pan Młody, Żyd

Pan Młody wita Żyda, który jest pełen dystansu wobec ich wzajemnej "przyjacielskiej" relacji, zaangażowania Pana Młodego w integrację z chłopami. Uprzedza, że jego córka Rachela, która również będzie obecna na weselu, jest szczególną panną, wykształconą i wrażliwą, zainteresowaną chłopami. Żyd nie rozumie motywacji Pana Młodego w wyborze żony. On mówi, że miejskich panien miał dość.

Scena 18 - Pan Młody, Żyd, Rachel

Uduchowiona, mówiąca po francusku Rachel, zostaje ukazana Panu Młodemu przez ojca jako ktoś, kto się go nie wstydzi, należy ją uszanować.

Scena 19 - Pan Młody, Rachel

Rachel górnolotnie opisuje wygląd nęcącej ją w nocy chaty weselnej, Pan Młody skupia się na swoich pozytywnych i przyziemnych doznaniach płynących z życia na wsi.

Scena 20 - Pan Młody, Rachel, Poeta

Panna Młoda wzywa męża, przekazuje mu to Poeta.

Scena 21 - Rachel, Poeta

Rachela mówi Poecie o swych pragnieniach poezji w życiu. Poeta zapytuje ją, czy oznacza to przyzwolenie na wolną miłość. Ona nie zaprzecza.

Scena 22 - Radczyni, Pan Młody

Radczyni ostrzega Pana Młodego przed zgubną rolą namiętności, ale jej słowa nie padają na podatny grunt.

Scena 23 - Pan Młody, Poeta

Rozmowa dwóch poetów o tym, co im daje natchnienie. Dla Pana Młodego jest to sceneria wokół, dla Poety - sugestywny obraz cierpienia.

Scena 24 - Poeta, Gospodarz

Pod wpływem wesela Poeta czuje się zdolny kochać. Czuje też w sobie potrzebę rzeczy wielkich, ale hamuje go pospolitość. Gospodarz stwierdza, że zawsze jest ktoś zdolny do wielkiego czynu, ale trzeba mu zachęty, by zapał nie gasł. Zachwyca się też potęgą chłopów, płynącą ze źródeł jeszcze Piastowskich.

Scena 25 - Poeta, Gospodarz, Czepiec, Ojciec

Czepiec zachwala gotowość do czynu i siłę chłopów, zachęca Poetę, by również się z nich wżenił. Poeta oznajmia, że czuje za wielką potrzebę podróży, co Czepiec kwituje słowem "latawiec".

Scena 26 - Ojciec, Dziad

Dziad stwierdza, że nie tak jak na weselu dawniej bywało między chłopami a panami, tymczasem teraz wnuk Ojca będzie panem. Obaj modlą się za dusze zmarłych.

Scena 27 - Dziad, Żyd

Dziad zarzuca Żydowi interesowność, z jaką się pojawił na weselu, a ten stwierdza, że szopka jaką zgotowali miłym powitaniem chłopów panowie, nic nie kosztuje.

Scena 28 - Żyd, Ksiądz

Rozmowa o wspólnych interesach, Żyd wzdraga się poruszać z chłopami kwestię ich długów, gdy piją.

Scena 29 - Żyd, Ksiądz, Czepiec

Gniew Czepca naciskanego z dwóch stron o spłatę długu za alkohol.

Scena 30 - Pan Młody, Gospodarz

Pan Młody z niechęcią patrzy na kłótnie na swym weselu, gospodarz przypomina mu o chłopskim temperamencie, który pokazał się z mocą w roku ’46. Pan Młody wzdraga się przed wspomnieniami rabacji galicyjskiej, ale tak naprawdę obydwaj z Gospodarzem pamiętają, jak brutalnie zostali zabici członkowie ich rodzin.

Scena 31 - Gospodarz, Ksiądz

Gospodarz zatrzymuje Księdza na dłużej.

Haneczka zachwyca Jaśka swoją ciągłą gotowością do tańca.

Scena 33 - Kasper, Jasiek

Rozmowa dwóch drużbów na temat tego, co w zasadzie myślą o nich miejskie panny. Jasiek jest do nich bardziej zdystansowany.

Scena 34 - Jasiek

Piosenka Jaśka o pawich piórach i pańskim dworze, który sobie kupi.

Scena 35 - Pan Młody, Radczyni

Pan Młody wyjaśnia Radczyni swą motywację do ślubu. Tym razem ona jest sceptyczna.

Scena 36 - Poeta, Rachel

Poeta uważa, że Rachel pokocha chłopa, ona natomiast mówi, że być może zakocha się jednak w nim. On nadal obstaje przy swoim i stwierdza, że przedstawiałaby bardzo malowniczy widok na polu wśród chochołów. Rachel stwierdza, że trzeba je oraz inne dziwy zaprosić na wesele, po czym się żegna.

Scena 37 - Poeta, Panna Młoda

Poeta zachęca Pannę Młodą do wykonania woli Racheli, by przyszli ci, którym dokuczają złe moce.

Scena 38 - Poeta, Panna Młoda, Pan Młody

Pan Młody szybciej podejmuje pomysł. Rozbawiona Panna Młoda przyłącza się i rzucają w ciemną przestrzeń zaproszenie.

Akt drugi

Scena 1 - Gospodyni, Isia

Północ, gospodyni zagania dzieci do łóżek, zostaje tylko najstarsza Isia.

Scena 2 - Gospodyni, Isia, Klimina

Kobiety przygotowują oczepiny.

Scena 3 - Isia, Chochoł

Zdumiona Isia widzi Chochoła, ale nie budzi on w niej lęku. Stanowczo go wygania.

Scena 4 - Marysia, Wojtek

Marysia jest zmęczona tańcami, Wojtek stwierdza, że bawi się, jakby to było jej własne wesele.

Scena 5 - Marysia, Widmo

Marysi objawia się Widmo, duch jej zmarłego narzeczonego-artysty. Widmo bardzo chce nawiązać z nią kontakt, ona początkowo również, ale gdy czuje jego zimno, przeraża się, choć nie chce, by duch odchodził.

Scena 6 - Marysia, Wojtek

Wojtek, zdziwiony bladością żony, słyszy od niej, że potrzebuje przytulenia przez niego.

Scena 7 - Stańczyk, Dziennikarz

Dziennikarz ma szczęście spotkać Stańczyka, błazna, jak nazywa się sam przybyły, wielkiego męża, jak nazywa go Dziennikarz. Stańczyk mówi o tym, że błaznów takich jak on pełno jest wszędzie - ubolewa nad czasem, gdy ludzie śpią zamiast działać. 

Dziennikarz biadoli nad przepadnięciem wielkich rzeczy w narodzie, Stańczyk bagatelizuje to biadanie mówiąc, że to, o czym mówi, nie jest prawdziwą winą dziennikarza. Są nią natomiast jego posępne wróżby na temat przyszłości. Sugeruje mu, że stać go na więcej, a nadaje się tylko do zawładnięcia laską błazeńską, którą wręcza mu w finale spotkania, mówiąc: mąć tę narodową kadź.

Scena 8 - Dziennikarz, Poeta

Dziennikarz żali się Poecie na swój egzystencjalny ból, poczucie bezsensu wszystkich wartości. Dręczy go też to, co związane z bolączkami narodowymi. Gdy Poeta próbuje go uspokoić i wytłumaczyć, że to muzyka tak na niego podziałała, irytuje się i wychodzi.

Scena 9 - Poeta, Rycerz

Objawiający się Poecie Rycerz wzywa go, by podążył z nim, mówi, że jest Mocą, która nim zawładnie. Poeta jest przerażony, tymczasem Rycerz wzywa go do czynu w imię wszystkich wielkich obecnych w bitwie pod Grunwaldem. Ale Poeta widzi za przyłbicą tylko pustkę i noc.

Scena 10 - Poeta, Pan Młody

Poeta deklaruje swą gotowość do czynu, której wcześniej brakowało w jego poezji, chce poderwać się do czynu narodowego.

Scena 11 - Pan Młody, Hetman, Chór

Panu Młodemu objawia się straszna wizja sypiącego pieniędzmi carskimi Hatmana, nękanego przez diabły, które nawołują go, by nie żałował pieniędzy na oczepiny.

Scena 12 - Pan Młody, Hetman

Hetman, na moment uwolniony od męki, dzięki imieniu Jezusa wezwanego przez Pana Młodego, czyni mu zarzut z czepienia się chamskiej dziewki Nie zamierza żałować swych win, ocenia Polaków jako hołotę łasą na złoto.

Scena 13 - Pan Młody, Hetman, Chór

Znów zaczyna się męka piekielna Hetmana, która nie przerywa jego wiwatów na cześć cara.

Scena 14 - Pan Młody, Dziad

Pan Młody musi zaczerpnąć powietrza, Dziad zastanawia się, co mu jest.

Scena 15 - Dziad, Upiór

Upiór, cały we krwi, przyszedł tańczyć na weselu. Chce się jednak najpierw obmyć. Upiór to Szela, kat ojców biesiadników, który teraz chce być swatem. Dziad wzywa na pomoc Matkę Boską, by wyrzucić Upiora.

Scena 16 - Kasper, Kasia, Jasiek

Drużbowie flirtują z wesołą Kasią. Ta, słysząc, że Jasiek nie spieszy się do ślubu, odsyła go po wódkę i zostaje z Kasprem.

Scena 17 - Kasper, Kasia

Młodzi planują samotne wyjście go ogrodu, Kasia całuje Kaspra.

Scena 18 - Kasper, Kasia, Nos

Nos podchodzi do młodych z zamiarem pocałowania Kasi, na co godzi się Kasper, a Kasia opiera. Nos mimochodem wypija im całą butelkę wódki.

Scena 19 - Panna Młoda, Pan Młody

Młodzi snują plany odnośnie przyszłego domu. On pragnie piękna, ona myśli praktycznie.

Scena 20 - Dziennikarz, Zosia

Zmęczona tańcami dziewczyna intryguje Dziennikarza wyznaniem, czym dla niej jest jej sytuacja w wiejskiej chacie, gdzie jej taniec coś znaczy.

Scena 21 - Poeta, Rachel

Rachel znów przybywa, Poeta pyta ją o przyczynę, na co ona odpowiada, że ktoś zabiegł jej drogę. Zauważają brak Chochoła, który sprawia wrażenie wyrwanego. Poeta mówi o zjawach weselnych, co Rachela wyczuła w atmosferze, jakby wszyscy zaczęli lubować się w polskości. Czuje w tej nocy Moc.

Scena 22 - Gospodarz, Kuba

Kuba mówi o tajemniczym przybyszu na siwym koniu, który wygląda na kogoś ważnego i ma lirę.

Scena 23 - Gospodarz, Gospodyni, Kuba

Gospodyni widzi, że mąż coś nietęgo wygląda, prosi, by z gościem rozmawiał przed domem.

Scena 24 - Gospodarz, Wernyhora

Gospodarz rozpoznaje Wernyhorę. Jest poruszony i wzruszony, ale nie daje dojść gościowi do słowa, bez przerwy zagadując go konwencjonalnie; czy się napije, że zaraz przyjdzie żona, żeby poczekali z rozmową na żonę... Ale Wernyhora nie chce czekać. Mówi, że to osobliwa chwila, moment, gdy ma Rozkaz-Słowo dla Gospodarza. 

Ten stwierdza, że już dawno na takowe objawienie czekał. Gość pragnie przekazać trzy zlecenia dotyczące Przymierza: pierwsze to zwołanie wici o świcie, by czekać w ciszy. Dla pewności, że ten etap misji skończy się powodzeniem, Gospodarz otrzymuje cudowny złoty róg, który zwoła chór.

Scena 25 - Gospodarz, Gospodyni

Gospodyni powstrzymuje rwącego się do czynu z szablą i bronią męża. Ocenia, że jest po prostu pijany i jego słowa o misji nie przekonują jej.

Scena 26 - Gospodarz, Jasiek

Gospodarz wzywa Jaśka, by powierzyć mu misję. Chłopak się wzdraga, ale otrzymuje polecenie, by zwoływać chłopów oraz złoty róg, który wiesza na szyi i przysięga go strzec.

Scena 27 - Gospodarz, Staszek

Gospodarz wypytuje Staszka o szczegóły przybycia niezwykłego gościa. Zauważają złotą podkowę, kolejny przedmiot pozostawiony przez Wernyhorę, poświadczający realność jego obecności.

Scena 28 - Gospodarz, Gospodyni, Staszek

Gospodyni podziwia podkowę. Gospodarz chce zwołać ludzi, by im pokazać znalezisko.

Scena 29 - Gospodarz, Gospodyni

Gospodyni odradza pomysł pokazywania ludziom podkowy, mąż traci nagle zapał, każe jej schować podkowę, nie wiedząc już, czy to dobry czy zły dar. Gospodyni próbuje nakłonić go do położenia się, ale on wyrywa się krzycząc, że zbawienie jego duszy zależy od czynu, który ma podjąć.

Scena 30 - Gospodarz, Gospodyni, Goście z miasta

Gospodarz zarzuca zaaferowanym zamieszaniem gościom z miasta, że przybyli, by zaznać pustej rozrywki, są fałszywi i nic już w nic nie ma. Spluwa z pogardą.

AKT TRZECI

Scena 1 - Gospodarz

Zmęczony Gospodarz zasypia na krześle.

Scena 2 - Gospodarz, Poeta, Nos, Pan Młody, Gospodyni, Panna Młoda

Do Gospodarza podchodzą Poeta, Nos, Panna Młoda, Pan Młody i Gospodyni. Stwierdzają, że jest pijany. Poeta próbuje położyć brata spać, ale daremnie. Nos wznosi toast na cześć sztuki, wygłaszając, że życie jest nic nie warte, ale ona tak. Bez picia nie czuje zaś serca. Wszyscy są senni, czują znużenie.

Scena 3 - Czepiec, Muzykant

Czepiec awanturuje się z muzykantami żądając muzyki tylko dla siebie, choć za pieniądze, które zapłacił, nic już mu się nie należy.

Scena 4 - Czepiec, Czepcowa

Czepcowa odwodzi męża od chęci bijatyki.

Scena 5 - Czepcowa, Gospodyni

Rozmowa dwóch kobiet o weselu, które jest radością dla młodej pary, nawet jeżeli nudzą się goście z miasta.

Scena 6 - Rachel, Poeta

Rachel wyraża Poecie swe oddanie, ale on nie podtrzymuje tematu. Jedynie na jej uwagę o tym, że wesele minie, on ją zapomni, pozostawiając w smutku oraz tęsknocie. On stwierdza, że to uczyni ją piękną, a jeżeli smutek zmieni się w żałość, zawsze może pięknie wystroić się i ruszyć na bal lub koncert, gdzie go spotka. Smutek zaś to inspiracja, by tworzyć.

Scena 7 - Haneczka, Pan Młody

Tańcząca z bratem Haneczka, wyznaje, że miała ochotę pocałować drużbę. Pan Młody wzdraga się przed tym jej pomysłem, tłumaczy, że drużbowie są na to za głupi, nawet jeżeli pannie całus wydaje się błahą sprawą.

Scena 8 - Poeta, Maryna

Zadowolony, że spotyka Marynę samotną, Poeta zagaduje ją o wrażenia weselne. Rozmawiają o chłopach i o ich prostym pojmowaniu świata. Poeta wyznaje, że wesele zmieniło go, ale czuje się szarpany między dwiema sprzecznymi siłami.

Scena 9 - Czepiec, Kuba

Kuba wtajemnicza Czepca w szczegóły wizyty Wernyhory i tego, co ma ona spowodować.

Scena 10 - Czepiec, Dziad

Dziad ma przeczucie, że chłopi mogą uczynić coś złego. Prosi Czepca o zmiłowanie, zapytany mówi, że podczas rabacji on pił.

Scena 11 - Czepiec, Gospodyni

Czepiec próbuje wypytać Gospodyni o to, co chce zrobić jej mąż, ale ona nic nie wie.

Scena 12 - Radczyni, Dziennikarz

Radczyni rozmawia z Dziennikarzem o jego pracy - jej zdaniem ważnej, jego zdaniem - błahej, stąd potrzeba leczenia nudy.

Scena 13 - Radczyni, Panna Młoda

Radczyni rozmawia z Panną Młodą o jej pomyśle na życie po ślubie i przewiduje trudności. Panna Młoda stwierdza, że jeżeli nie będą mieli o czym rozmawiać ze sobą, pomilczą.

Scena 14 - Panna Młoda, Marysia

Siostra stwierdza, że po ślubie Panna Młoda będzie tęsknić za rodzinnym domem. Panna Młoda nie żałuje jego opuszczenia.

Scena 15 - Marysia, Ojciec

Marysia rozmawia z ojcem o innej możliwości, która ją ominęła. Żałuje jej, gdy staje przed jej oczyma na weselu siostry.

Scena 16 - Poeta, Panna Młoda

Pannie Młodej śniła się złota kareta, którą wieziono ją do Polski. Nie za bardzo jednak wie, co to za kraj i gdzie on się znajduje. Poeta mówi jej, że ten kraj nie istnieje nigdzie w świecie z wyjątkiem serca.

Scena 17 - Pan Młody, Poeta

Pan Młody pragnie zwykłego życia, spokojnego i beztroskiego. Poeta zaś czuje się uwznioślony.

Scena 18 - Pan Młody, Poeta, Czepiec

Pan Młody zauważa zdumiony postawioną na sztorc kosę Czepca. Ten nazywa go ślepcem. Poeta sądzi, że ma być ona rekwizytem do obrazu brata. Czepiec oznajmia, że czas obrazów się skończył. Inteligenci są zdumieni butą Czepca.

Scena 18 - Pan Młody, Poeta, Czepiec

Czepiec budzi Gospodarza i nawołuje go do czynu. Gospodarz jest zdumiony kosą w ręku Czepca, ten przywołuje go do rzeczywistości, przypomina o misji Wernyhory. Ponieważ Gospodarz nie umie przypomnieć sobie szczegółów, Czepiec robi się niebezpieczny. 

Przypomina Gospodarzowi o obudzeniu siły Polaków, a Panu Młodemu zarzuca powierzchowność zainteresowania chłopami. Przypomina wizytę Wernyhory i Gospodarz zaczyna coś kojarzyć. Dnieje.

Scena 20 - Pan Młody, Czepiec, Gospodarz

Pan Młody próbuje załagodzić Czepca. Słychać śpiewy nadchodzących chłopów.

Scena 21 - Gospodarz, Czepiec

Gospodarz zarzuca Czepcowi, że jest pijany, co go gniewa i zwołuje do izby więcej uzbrojonych chłopów, m.in. Kaspra.

Scena 22 - Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Pytany jeszcze raz o nocne zdarzenie, Gospodarz ma jedynie chaotyczne odpowiedzi.

Scena 23 - Pan Młody, Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Pan Młody mówi o stadzie białych gołębi, które się pojawiło. Chce wołać żonę, ale zakazują mu parobcy.

Scena 24 - Panna Młoda, Pan Młody, Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Panna Młoda jest zła, że nie chciano jej wpuścić. Słyszy od Kaspra, że ma iść spać.

Scena 25 - Poeta, Panna Młoda, Pan Młody, Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Poeta mówi o stadzie wron, poderwanym z pola.

Scena 26 - Gospodyni, Panna Młoda, Pan Młody, Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Gospodyni mówi o wojsku stojącym pod Krakowem. Poeta wychodzi z nią spojrzeć.

Scena 27 - Pan Młody, Panna Młoda

Państwo Młodzi biegną zobaczyć znaki.

Scena 28 - Poeta, Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Poeta mówi o wrzawie, którą słychać z dala.

Scena 29 - Pan Młody, Poeta, Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Pan Młody przynosi wiadomość, że zorza przybrała kształt krwawego sznura.

Scena 30 - Panna Młoda, Pan Młody, Poeta, Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Panna Młoda niesie wiadomość o ogromnym kruku, który przysiadł na ganku, potem wzbił się w powietrze i zniknął.

Scena 31 - Gospodyni, Panna Młoda, Pan Młody, Poeta, Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Gospodyni jest wzburzona tym, że nie wie, co się dzieje. Nadciąga coraz więcej chłopów.

Scena 32 - scena zbiorowa oraz Gospodyni, Panna Młoda, Pan Młody, Poeta, Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Nadchodzą chłopi z kosami. Gospodyni jest przerażona, Gospodarz ciągle jeszcze nie wszystko kojarzy i nie wie, czemu wytężać słuch.

Scena 33 - Zosia, Haneczka, Gospodyni, Panna Młoda, Pan Młody, Poeta, Gospodarz, Czepiec, Parobcy, Jasiek

Haneczka i Zosia opowiadają o dziwnych znakach na niebie. Haneczka ekscytuje się kosą Czepca, Pan Młody mówi, że ludzie dopowiadają sobie dziwne rzeczy ze znaków. Gospodarz wreszcie uprzytamnia sobie wizytę Wernyhory. Słysząc odgłos końskich kopyt, wszyscy przyklękują pewni, że to on nadciąga. Ale w drzwiach izby staje Jasiek.

Scena 34 - Jasiek, Chochoł, Zosia, Haneczka, Gospodyni, Panna Młoda, Pan Młody, Poeta, Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Jasiek woła na zebranych, ale wszyscy są znieruchomiali. Jasiek szuka ręką rogu, by ich obudzić, ale rogu nie ma, jest tylko sznur. Wchodzi Chochoł.

Scena 35 - Jasiek, Chochoł, Zosia, Haneczka, Gospodyni, Panna Młoda, Pan Młody, Poeta, Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Jasiek zgubił złoty róg, wie gdzie, ale Chochoł mówi, że nie znajdzie zguby, bo ktoś tam stał. Niebieskie światło zalewa izbę.

Scena 36, 37 - Jasiek, Chochoł, Zosia, Haneczka, Gospodyni, Panna Młoda, Pan Młody, Poeta, Gospodarz, Czepiec, Parobcy

Jasiek widzi, że wszyscy znieruchomieli i cierpią przy tym. Nie wie, jak uwolnić ich od męki. Chochoł mówi mu, by powyjmował kosy z rąk, nad głowami nakreślił kółka i podał mu skrzypce. Po nakreśleniu jeszcze przez Jaśka kręgu na podłodze z prochu wysypanego z broni, zebrani zaczynają tańczyć w rytm muzyki Chochoła.

 Jasiek zauważa brak swej czapki z piór. Chochoł zaczyna śpiewać Miałeś, chamie, złoty róg, ostał ci się ino sznur... Tymczasem pieje kogut. Zebrani ciągle tańczą, nie zważając na nawoływania Jaśka. Drugie pianie koguta - Chochoł śpiewa, taniec trwa.

 

Artykuł pochodzi z kategorii: Literatura polska

Zobacz również