​Ziemia, planeta ludzi - streszczenie

Antoinne de Saint Exupery dedykuje ten utwór Henrykowi Guillaumet, swemu koledze, podobnie jak autor - pilotowi a zarazem jednemu z bohaterów dzieła. Ziemia, planeta ludzi to opowieść o zmaganiu człowieka z naturą, które stwarza mu możliwości poznania siebie samego oraz ciągłego pięcia się wyżej.

I. Linia

Jest 1926 rok, Antoinne de Saint Exupery, będący głównym bohaterem dzieła, ma lecieć na trasie Tuluza - Dakar. Wspomina on tych ze swych kolegów, którzy zginęli i zapisali się w pamięci innych pilotów jako wielcy bohaterowie. Guillaumet to jeden z najbardziej doświadczonych pilotów, do którego zwraca się o pomoc i radę bohater przed swym pierwszym lotem. 

Dzięki uzyskanej pomocy, złowrogie i niepokojące dotąd góry hiszpańskie stają się terenem oswojonym. Wystarczyło oznaczyć sobie punkty orientacyjne na mapie. Inny przyjaciel autora, Mermoz, znalazłszy się w śmiertelnej pułapce, którą tworzyły trąby wodne nad południowym Atlantykiem zwane Czarnym Kotłem, przebył je zupełnie nie czując lęku, co stwierdził już po bezpiecznym lądowaniu. 

Reklama

Osobiste wspomnienie narratora dotyczy przeżycia, podczas którego on i jego radiotelegrafista Neri, lecąc nad pustynią orientowali się, że otrzymali złe dane radiogoniometryczne, co w praktyce oznacza brak łączności z pracownikami lotnisk. W związku z powyższym zdali się na gwiazdy jako przewodników. 

W niepewności, na jak długo starczy im benzyny, ze szczęściem odebrali naganny komunikat z ziemi, że przelecieli w zbyt małej odległości od hangarów Casablanki oraz że benzyny starczy im na tyle, by dolecieć do Cisneros. Choć maszyna, jaką jest samolot, zdaje się pokonywać prawa natury, tak naprawdę podporządkowuje się jej. Pilot walczy o swój ładunek pocztowy z trzema bóstwami żywiołu: górą, morzem i burzą - pisze de Saint Exupery.

II. Koledzy

To część utworu poświęcona przyjaciołom Saint-Exupery’ego. Mermoza spotkała emocjonująca przygoda związana z lotami nad Saharą, w których był pionierem. Zdarzyło mu się awaryjne lądowanie, podczas którego pojmali go Maurowie i w ich niewoli przebywał przez dwa tygodnie, nim został wykupiony. Nie zraziło go to do trasy Dakar - Casablanca. Z czasem zaś został pionierem trasy Buenos Aires - Santiago. 

Swe doświadczenie zdobyte nad Andami, wykorzystywał przekonując do wypraw kolegów, np. Guillaumeta. Sam latał już wtedy nocą między Buenos Aires a Santiago, a później nad południowym Atlantykiem. Któryś z rutynowych lotów kończy się porażką i Mermoz nie wraca. Ostatnią wiadomością od niego, była informacja o wyłączeniu prawego silnika. Lotników opisanych przez de Saint Exupery’ego łączy szczególna więź.

Przykładem takowej jest noc, podczas której autor oraz dwaj inni piloci ratując sobie kolejno życie (awarii uległy dwie maszyny). zmuszeni byli do przetrwania jej na terenie, gdzie zagrażali im dzicy wojownicy. Nie wahali się jednak, by nieść sobie pomoc. Guillaumet, któremu dedykowana jest książka, przeżył raz siedem heroicznych dni po rozbiciu w Andach, tak bardzo ciążyła mu myśl o rodzinie, której był jedynym wsparciem. Niestety, innym razem nie udało mu się.

III. Samolot

Autor stara się w części tej wytłumaczyć, czym jest mylenie celu lotów z kultem bezdusznych maszyn. Bohater, któremu dedykowane jest dzieło, jest chlubnym wyjątkiem: Mimo zażyłości ze skomplikowanym narzędziem nie stałeś się oschłym technikiem - stwierdza Antoinne de Saint Exupery.

IV. Samolot i planeta

W tej części jednak autor zachwyca się możliwościami, jakie wynalazek samolotu otworzył, jeżeli wziąć pod uwagę obserwację ziemi i ludzi, na których zyskuje się zupełnie inną perspektywę spojrzenia i zauważa, np. że jako jedyne stworzenie dąży on do samotności, do odgrodzenia się od innych.

V. Oaza

Wspomnienie z Argentyny, gdzie autora ugościło serdecznie pewne małżeństwo, które zauroczyło go gościnnością oraz dziką i nieokiełznaną naturą swych córek.

VI. Na pustyni

Studium pustyni, która nauczyła autora, czym jest samotność oraz nadzieja: Wyjść na pustynię to nie szukać oazy, ale wyznawać studnię, tak jak się wyznaje religię. Przymusowe lądowanie na pustyni, które autor przeżył wraz z Riguellem i Guillaumetem, zaowocowało wizytą w forcie Nouatchotty, gdzie piloci witani byli ze szczególnym entuzjazmem, tak bardzo łaknęli towarzystwa przebywający tam stary sierżant i piętnastu Senegalczyków. Autor opisuje również spotkania z Maurami, a nawet zabieranie ich do maszyn, by pokazać im inny świat, nastrajający ich melancholią.

VII. W sercu pustyni

Wspomnienie dramatycznego w przebiegu awaryjnego lądowania na Pustyni Libijskiej, podczas którego autorowi towarzyszył mechanik Andrzej Prevot. Nim uratowało ich spotkanie dwóch Arabów, bohaterowie przeżyli chwile grozy i pewności, że już stamtąd nie wrócą.

VIII. Ludzie

To ostatnia część książki, w której autor rozważa, czym jest człowieczeństwo, czyli pokonywanie własnych barier i przekraczanie samego siebie. Wykazał coś takiego Mermoz, który pracując jako księgowy, nie interesował się hiszpańskim politycznym rozłamem aż do chwili, gdy nie usłyszał, że w jednej z bitew zginął jego znajomy. 

Wtedy przyłączył się do walk, kierując zewem, jaki czuje kaczka domowa, nad której podwórkiem przelatują jej dzicy pobratymcy. Braterstwo lotników jest również naturalnym zewem, co jest niezależne od tego, gdzie żyje człowiek - tak naprawdę wszyscy są tacy sami. 

Sensem każdego życia jest z uświadomienie sobie swojej roli w świecie, co starożytni pojmowali lepiej niż współcześni autorowi. Tylko Duch, jeśli tchnie na glinę, może stworzyć Człowieka - finalizuje swe rozważania autor.



Artykuł pochodzi z kategorii: Literatura światowa

Zobacz również

  • Kompleks Edypa - co to znaczy Kompleks Edypa to pojęcie stosowane w psychologii, ale jego źródłem jest mitologia grecka i zawarta w niej historia Edypa, mitologicznego władcy Teb. Termin ten,... więcej